Niezwykły dzień, niezwykła publiczność, niezwykłe przedstawienie.
Dlaczego? Sami zobaczcie :) i ... przeczytajcie.
1 czerwca w Miejskim Domu Kultury w Andrychowie po całorocznych przygotowaniach Zespół Teatru Piosenki i Ruchu zaprezentował przed andrychowska publicznością spektakl teatralny : "Baśń o krasnoludkach i sierotce Marysi"
Zgromadzonych gości powitała Szefowa Miejskiego Domu Kultury - Agnieszka Janosz
Sala i balkon MDK - wypełnione po brzegi publicznością! Oczywiście były przypadki, gdzie na jednym ksześle siedziały dwie osoby - z czego ta druga na krześle - a ta pierwsza na rękach tej drugiej :)
Część widzów przyjechała własnymi limuzynami - niekoniecznie wiedząc że są właśnie na jednej z pierwszych sztuk teatralnych w swoim życiu - ale to już zupełnie inna bajka :)
Myślę, że opisywanie przebiegu spektaklu - wykracza odrobinkę poza moje umiejętności :) Któż z nas nie zna opowieści o krasnoludkach i sierotce Marysi. Tak więc poniższy tekst nie jest raczej dla dzieci. Tekst ten skierowany jest do tych z nas, dorosłych, którzy mają jeszczę szansę, by poprzez swoje postępowanie wpłynąć na rozwój osobowości swoich pociech.
A teraz - Dozwolone od lat osiemnastu czyli po raz kolejny kłania się nam pojęcie "archetypu"
Wspólny dla wszystkich ludzi kanon postępowania, wzór właściwego zachowania, sytuacje mogące wystąpić w życiu i sposób reakcji na nie - czy ktoś z nas będąc dzieckiem przypuszczał, że to wszystko właśnie znajduje się w bajkach? To troszkę "nieludzkie" w ten sposób podchodzić do sztuki i bajek, ale - czy chcemy, czy nie - przez wieki społeczeństwa w taki właśnie sposób zakodowały w tekstach bajek i baśni "DNA" naszych zachowań. Im bajka bardziej nam sie podoba, im bardziej porusza nasze uczucia i kończy się w sposób jaki bajka kończyć się powinna - tym bardziej zbliżona jest do ideału i ma szansę przetrwać kolejne lata nie "wypadając" z obiegu.
Tak właśnie do naszych czasów dotrwały takie superpozycje pochodzące czasem sprzed wielu tysięcy lat - jak te, na podstawie których Andersen oparł część ze swoich najpiękniejszych Baśni.
Pewnie wielu z Was pomyśli - autor tego tekstu zwariował! Ze zwykłego przedstawienia i bajki chce zrobić wykład na temat wychowania dzieci!
Nie - to nie było "zwykłe przedstawienie" i to nie będzie wykład na temat wychowania dzieci - lecz drobna refleksja na temat najprostszego z możliwych - wpływu rodzica na dalsze życie swojego dziecka. Na próbę pomocy w odnalezieniu swojej własnej drogi. Wpływu na rozwój osobowości własnego dziecka, a jednocześnie współoddziaływanie z wychowawcami i instruktorami na los nowego, człowieka. Kształtowanie jego osobowości poprzez literaturę, sztukę, muzykę, możliwość współpracy w grupie rówieśników. Po co? Po to by oglądać radość na twarzy swojego dziecka za brawa publiczności, będące niczym innym jak wyrazem akceptacji jego pracy.
Efekt wysiłku rodziców i nauczycieli w pracy nad tekstem, wspólna praca z dziećmi - daje efekty może nie natychmiastowe - ale jest jak woda drążąca kamień naszych umysłów.
To właśnie tam - w naszym umyśle - rodzą się pasje, marzenia, pomysły na dalsze życie. Czy urodzą się od biernego uczestniczenia w życiu? Czy powstanie coś nowego z wielu godzin spędzonych przed ekranem telewizora, komputera, gier video? Raczej nie.
Wspólne czytanie bajek z najmłodszymi, trochę później zajęcia teatralne, taneczne, baletowe, kursy gry na instrumentach muzycznych, pracownie plastyczne, rytmika, sport - udział w całej gamie bezpłatnych zajęć organizowanych przez placówki kulturalne jest właśnie po to, by rozwijać wśród dzieci i młodzieży coś, czego nie nauczą się w szkole, czego w większości nie umiemy my, jako rodzice przekazać im w domu. To nie jest absolutnie tekst reklamowy, który ma skłonić rodziców do "wysyłania" dzieci na zajęcia pozalekcyjne! Tekst ten jest raczej taką moją nieudolną próbą skonstruowania "maluteńkiego archetypku", który ma dotrzeć do rodziców i skłonić ich do myślenia o tym, co tak naprawdę mogą zrobić dobrego dla własnej pociechy.
Jeśli się mylę - to trudno. Ale zachowanie dzieci występujących na scenie, poczucie pewności siebie, sposób wypowiadania tekstu przed publicznością, przełamywanie tremy i w końcu duma jaka ich rozpierała gdy słyszały brawa kierowane pod swoim adresem - mówią same za siebie
Zresztą - sami zobaczcie jak kolorowo i pięknie maluchy tworzące
Zespół Teatru Piosenki i Ruchu prezentowały się na scenie andrychowskiego MDK
Przedstawienie czas zaczynać.
Ech - która aktorka nie chciałaby widzieć takich wyrazów uznania pod swoim adresem :)))
Teatr to magia, z pewnością wiele pociech na długo zapamieta swoją pierwszą sztukę teatralną w życiu!
Nie bez powodu - dzieci podchodzą do sceny. To nie chodzi o to, żeby lepiej widzieć - lecz - uczestniczyć! niemalże w wydarzeniach odbywających się na scenie.
Sami zobaczcie - czy nie należy coś z tym fantem zrobić - przecież to tylko krok - aby z ciemności widowni przejść w stronę świateł sceny! Z biernego widza - w kreatora rzeczywistości.
Bardzo dobrym! pomysłem organizatorów było imienne zaprezentowanie aktorów występujących w przedstawieniu. Mimo wszystko - oprócz tego, że człowiek to część grupy, społeczeństwa - to każdy z nas jest wielką indywidualnością i ... :))) lubi być czasem poklepany po ramieniu w uznaniu swojej pracy.
Reasumując - chyba wiecie o co mi chodziło w powyższym zdaniu :) No "Kowalski" nieźle, nieźle! - znaczy czasem więcej niż koperta z premią - chociaż z drugiej strony koperta - też czasami by sie przydała :))) Ale dość już tej psychologicznej ekonomiki :)
Tak więc po kolei ! Wielkie brawa dla aktorów! jako grupy i aktorów jako indywidualności :
Sierotka Marysia - Anna Moskwik, Mateńka - Natalia Ślusarczyk, Królowa Tatra - Aleksandra Kosek, Koszałek Opałek - Tomasz Kowalczyk, Piesek Gacio - Damian Siwek, Lis - Kornelia Zając, Duszek - Aleksandra Kułaga, Kobieta I - Andeta Zawarus, Kobieta II - Andrea Młodzik, Kobieta III - Izabela Oboza, Gąski : Dominika Biskup, Karolina Bobrowska, Julia Kobielus, Martyna Mleczko, Sandra
Wolanin, Krasnoludki : Szczepan Moskwik, Klaudia Oboza, Jakub Smaza, Kacper Swakoń, Agnieszka Talar.
Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie Zbigniew Przybyłowicz podziękował serdecznie wszystkim, którzy przyczynili się do realizacji tego spektaklu - małym aktorom i ...
... dużym opiekunom :)
Muzyka : Larysa Osowska i Mirosław Krupnik
Scenografia : Danuta Wysogląd,
Kostiumy : Stanisława Seczyńska Nadajczyk i Dorota Swakoń
Szczególne brawa otrzymała scenarzysta i reżyser spektaklu : Stanisława Seczyńska Nadajczyk!
Jeszcze tylko wspólna fotka :
... i do mamy i taty - po obiecane lody, zabawki, prezenty i gratulacje za udział w sztuce!
Byłbym zapomniał - najodważniejsi widzowie mogli tuż po wyjściu skosztować sportów ekstremalnych - czyli fotki z lwem :)
Co prawda kilku widzów nie wytrzymało napięcia towarzyszącego sesjom zdjęciowym. Trudno sie dziwić - mając przed sobą błyski fleszy - a za sobą lwa - często łza zakręciła się w oku - ale byli i tacy odważni, którzy ani lwa ani aparatów fotograficznych - po prostu się nie bali :)
Jeszcze raz więc gorąco zachęcam wszystkich rodziców kilkuletnich maluchów (nie chodzi tu oczywiście o właścicieli kilkuletnich samochodów marki Fiat 126p :))) - aby w pośpiechu i walce o zapewnianie swoim pociechom bytu materialnego przypomnieli sobie czasami, że gdzieś w mieście Andrychowie są placówki kulturalne, które nie tylko organizują wielotysięczne imprezy dla mieszkańców - ale i przyjmują zapisy na zajęcia dla najmłodszych :) - może więc - warto spróbować i wykorzystać! możliwości jakie stwarza się najmniejszym mieszkańcom naszej Gminy!
A teraz - Panie i Panowie jeszcze raz - wielkie brawa dla tych - co wykorzystać umieli!
były zrobione tak pięknie! (jak wiecie - w pierścionku ważny jest nie tylko drogocenny kamień ale i piękna jego oprawa!)
... i zakończyły się burzą oklasków na zakończenie spektaklu!
