WIERSZE NAGRODZONE I WYRÓŻNIONE
W XXXII KONKURSKIE
NA WIERSZ O TEMATYCE DOWOLNEJ
ANDRYCHÓW 2006

Fotoreportaż oraz wyniki Turnieju - kliknij tutaj

Marcin Makowski

Ballada o przemijaniu te popioły to miasto sodoma a tutaj jest stargard i są mewy na ulicy wyszyńskiego chodnik zaprasza do klubu blue sky pełnego młodości powietrza i światła dwa metry obok pod lipą czarowny monopol 24h po 3.50 12.90 i czego dusza zapragnie oto romeo w klubie blue sky i julia dusi się w kiblu oto zabawa i ślepa przyszłość pojedynki na szable kastety o dziewice dziewczę bladoróżowe z pergaminową cerą a tutaj jest stargard i są mewy i ulica tańczy śpiewa nie słysząc chłopca który szepce do jednodniowych władców sire tu moras panie ty umrzesz

New York z notatnika odnalezionego na Fulton Street nieopodal East River który zawieruszył się między rybami i pachnie Nowym Jorkiem PS notatnik ten nigdy nie został napisany dorastałem z tym miastem na dachach czynszówek wodne zbiorniki i wielka reklama Marlboro o którą oplótł sieć człowiek pająk jak ścigał goblina to moje komiksy za szafą 50 dolców na czarną godzinę pani Baker (ona była stara i bogata) powiedziała chłopcze zrób coś ze sobą bądź jak Park Avenue jak 42-druga jak Time Square w milenium jak ta wielka świecąca kula wytaczana co roku to jest Ameryka chłopcze tutaj marzenia umierają pod chodnikami tutaj dusisz się i oddychasz tym samym powietrzem Wall Street ma pstrokate szelki bądź dumny jak Empire State doświadczony jak rany po bliźniaczych wieżach patrz zielonym wzrokiem z Liberty Island jak płyną jachty jak mijają mosty bądź zmienny niczym światło skaczące po szklanych domach Lower Manhattan wejdź do metra i posłuchaj Bóg śpiewa na szynach Sinatrę głowa do góry chłopcze mam na imię Hope i jestem Coca-Cola Rangersa Islanders Knicks i Yankees NY Post NY Times New Yorker jestem symbolem jestem $ymbolem

Siedem bajek na rue de rosa usiądź na kolanach i bądź jak ta noc co nie głuchnie a powinna być głucha opowiem ci o dniu o kawiarni w paryżu paryskiej kawiarni "siedem bajek" na rue de rosa w płaszczu z dymu fajek po prawej kopciuszek w żółtej sukni i szczerbata królewna śnieżka topnieje w rogu podpierając pijaną baletnicę serce na bagnecie ołowianego żołnierza straciło wyraz piotruś pan trzyma łokcie na ladzie rzuca zgraną talię w twarz kubusia (ale on jest myślami w ciepłym miodzie) figaro przybiegł z wesela był inny prawdziwy mimo to zaśmiał się i zaśpiewał o swoim nieistnieniu

 

Dominika Mikluszka

Ach ta mama Ach ta mama co ona z nami miała... Urodzić tyle dzieci i wychować na ludzi - to się trzeba mozolnie natrudzić. Ach ta mama co ona z nami miała... Pampersy, kołyska, wanienka, smoczek, oliwka, sukienka, kąpiel, karmienie i pranie oraz zupek gotowanie. Ach ta mama co ona z nami miała... Czytanie książeczek, ubieranie laleczek, robienie loków i pierwszych kroków. Ach ta mama co ona z nami miała... Za rączkę spacery, kolorowe desery, na czterech kółkach rowerek i na drutach sweterek. Ach ta mama co ona z nami miała... Malowanki, kredki, plastelina czasem kwaśna mina. Kolczyki, pierścionek, wisiorek wieczorem paciorek. Ach ta mama co ona z nami miała... Elementarz i pierwsze literki, zeszyty i pierwsze cyferki. Pióro, ołówek i farby plakatowe, Tornister i trampki firmowe. Ach ta mama co ona z nami miała... Lektury, wycieczki, przyjaźnie i sprzeczki. Rower, łyżwy oraz narty i jazda nie na żarty. Ach ta mama co ona z nami miała... Adrian Smaza

Tęsknota Obudziłem się w bardzo złym humorze. Było szaro i smutno na dworze. I słońce świecić też nie chciało, a na dodatek mocno wiało. Wtem zobaczyłem czarną chmurę, a w głowie myśli wciąż ponure. Z łóżeczka wstawać się nie chce, miła poduszka brodę łechce. Wstawaj już chłopcze, czas do szkoły. Dzieci niosły drogą słomiane chochoły. Musimy wiosnę dziś powitać, mimo że nigdzie jej nie widać. W końcu powoli z łóżka wstałem, ale niechętnie się ubrałem. Nie miałem chęci na śniadanie. Poszedłem na wiosny powitanie. Wyszedłem przed dom - na podwórze i skaczę sobie przez kałuże. A z nieba śnieżek biały pada, więc wiośnie przyjść nie wypada. Ponura zima odejść nie może, choć czeka na nią wielkie morze. I każdą rzekę skuwa lodem, chyba odjedzie samochodem. Nagle zza chmury słońce wyjrzało i całe niebo pojaśniało. Samopoczucie się poprawiło, a w sercu zaraz cieplej było.

 

Kinga Babik

Grający młyn W pewnym mieście - Orkiestrzynie, Gra fortepian w starym młynie. Daje dziś swój koncert wielki, Zamęt tam istnieje wszelki. Bębny stają napuszone, Nie śmią spojrzeć w tamtą stronę. Po cóż robić ten zgiełk cały? Hałas przy tym jest niemały. Skrzypce swe napięły struny, Harfa mało nie pęknie z dumy. Chciałaby skrzypcom wtórować, Dźwiękiem swym akompaniować. I zaczęła grać cichutko, Najpierw słabo i wolniutko. Pochwyciły ton puzony, Bęben bębnił jak szalony. Dołączyły się też flety, Potem trąbki i klarnety. Sam fortepian dyrygował, Talentu swego nie marnował. I tak wszystkie instrumenty, Bez przymusu i zachęty, I czy duży, i czy mały W tej orkiestrze wszystkie grały.

 

Bartłomiej Janosz

Szczupak i Płotka W pewnym jeziorze żył szczupak stary Z racji swego wieku nosił okulary. Był bardzo leniwy i ociężały, Toteż płocie małe się z niego śmiały. Szczupak cierpliwość swą w końcu stracił I drwiącym rybkom srogo odpłacił. Ukrył się w trzcinie, poprawił minę Szykując w brzuchu już dla nich gościnę. Płotki beztrosko sobie pływały Zbliżającego się niebezpieczeństwa nie przeczuwały Więc nie bądź taką płotką w swym życiu I nie drwij z innych nawet w ukryciu.

 

Piotr Biegasiewicz

Elegia o Kaczmarskim żyłeś jak wiersz odchodzący w ciemność pod drewutnią z dziurawą podłogą w pobliżu pajęczyny wydrapanej oczami albatrosów zagubionych na morzu szaleństwa niedokończonych epitetów barbarzyńców zamieniających wodę w cierpienie mózgu podłączonego do kosmicznego zegara powieści zapisanej butelkami taniej wódki pokoju wynajmowanego za pieniądze z paszkwili dadaistycznych warzyw buntu ciastek świata nieprzedstawionego ukrytego za zasłoną jutrzenki ogarniającej całe zło śmierci bo noc nadnaturalnie pulsuje odpowiedziami na które czekaliśmy w nicości wśród nieużywanych śmieci rozbitych intelektów nieodkrytych dyskusji o świętych księgach papieru toaletowego spłukiwanego przy salwach papierosów matron zrujnowanych umysłów ostrożnie dawkujących talent teraz należysz do mojej skórzanej kurtki zapomnianej w londyńskim metrze nie ma cię jesteś martwy

list nerudy do żony matyldy listku róży dziś straciłem nadzieję szaleństwa obok erosa wykuwającego z dala od nieobecnych spojrzeń w skale andyjskiej kogoś tak pięknego jak ty w strugach deszczu tworzył wnętrze wystarczająco duże by zmieścić nas oboje zaułki jarzącego balsku wiosny kładącej radość na naszych twarzach bramy do królestw gdzie milczenie nocy przetrwalibyśmy bez łez kiedy bóg przestał wtrącać się w twoje ciało zacząłem bredzić pisząc w zachwycie o tobie

 

Kacper Adamus

Alternatywa W sekundzie przepływu informacji trwając, zachciankom neuronów podporządkowani, stojący obok siebie - wyalienowani płaczemy, krzyczymy ust nie otwierając I jeden po drugim na ziemię padając szarpiemy powietrze myśli synapsami, we własnym mikro-świecie pozamykani leżymy i konamy o nic nie pytając I w końcu umieramy, ziemia nas wchłania na grunt pod nowe "sadzonki" przeznaczając. Jesteśmy surowcem do wykorzystania I tak na świecie nic się nie zmienia, na krwi znów rosną nowe pokolenia w sekundzie przepływu informacji trwając...

 

Jolanta Kuc

Anty-Romeo i Julia Nie opowiem Ci historii nieszczęśliwej miłości. Za dużo ich. Romeo i Julia. Tristan i Izolda. ... i ... Powiem o Aniele, który miłość tę zesłał. Na początku na ciemnym niebie, widać błysk jeden. Pierwsze spojrzenie. Później spada kilka piór. Zupełne zdziwienie. Skrzydło w delikatnym mgnieniu. Dotyk rąk. Twarz anielska Nad twarzą zakochanych. Spotkanie pod północnym księżycem. Oddech na policzku. Pierwszy pocałunek. Potem droga - długa i kręta, w cieniu anielskich skrzydeł. Trzepotanie białego sukna w odlocie. Pożegnanie. I kilka srebrzystych piór, by móc żyć.

 

Anna Piliszewska

jeśli osuszą nasz staw jeśli osuszą nasz staw nie będzie można brodzić w zielonkawej wodzie płosząc w rzęsy dywanie ławice kijanek i nazywać grążele kwiatami lotosu - zatrzaśnie się na zawsze turkusowa brama od cienistej Arkadii zniknie czas odmierzany pałką tataraku - odwróconym magicznym wahadłem zegara i tylko siny księżyc niezmiennie i wiernie będzie wschodził nad brzegiem w pancerzu z betonu unosząc brwi srebrzyste w bezbrzeżnym zdumieniu

* * * czekanie na Nieznane ma coś w sobie z pisania traktatów na piasku zdmuchiwania ich nagle przed upływem myśli i z niepokoju chmur podbitych oszukańczą bielą o konsystencji jabłkowego musu z nagiej ciszy - zwiastunki wielkiego wybuchu naraz widzę - spadają oceany płatków kwiatów śniegowych drzew tańczących jak weselny welon do wysrebrzonej kory przymarzają ptaki - gasnąc w powolnych ruchach jeszcze dziobią sól

być chwytam twoje spojrzenia w garść snu niczym ziarna zboża nie mów misiu że dla mnie zamordujesz smoka wiatr wbiegł od strony grobli rozmierzwił ci włosy przywiał srebrzysty kurz i cisza się przędzie jak len może właśnie tej nocy ostry sierp wykosi ostatnie ślady posiwiałych ostów co za naszym domem zakrzywiły pazury nie mów misiu że dla mnie się staniesz Waligórą Tristanem obłokiem przecież czasem dla siebie wystarczy po prostu być

 

Antonina Sebesta

Utrata już nie mieści się z Jezuskiem na kolanach Marii spaliło się drewniane niebo i dziadziuś siwobrody od pierwszej komunii wie tylko, że według badań psychologów amerykańskich silna wiara przedłuża życie średnio o siedem lat

Historia ruda rozpacz ogarnia dolinę zgliszcza lata dopalają mgły wojenny cmentarzyk wyraźnie linieje wrzosu płomyk zalewa deszcz omijając żmije gałązek odchodzimy po mchu aby nie niepokoić wiecznego spokoju

Świadomość na ziemi zachwaszczonej historią jestem tylko strachem na wróble

 

Karmena Lidia Cisak

Idę... Nie szukam wczorajszego dnia ani jutrzejszej nadziei Choć idąc po drogach omijam mrówki, biedronki i chrząszcze Uważność moich kroków nie czyni mnie lepszą To stare przyzwyczajenie sprawia jednak że wciąż czuję w sobie miłość do życia mimo że ukryłam ją w chitynowym pancerzu samotności

I ''' Córce i M. Człowiek jest struną w harfie świata Drży, gdy muśnie ją wiatr życia Szarpana rozpaczliwie pęka Lecz delikatnymi palcami muskana cierpliwie miłośnie potrafi wydać dźwięk czuły niezwykły Spróbuj...

 

Marek Zabiegaj

Portret wiosny żonie Z cmentarnego krzyża zgarniam spatynowany czas, nazwy tak trudno wracają do rzeczy, na peryferiach zmierzchu stygnie teraźniejszość pamiętam kiedy na kuchennym stole kładłaś pierwszą gałązkę bazi a w Twoich oczach było wszystko co być powinno, żeby uwierzyć w wiosnę. Na próżno z mgły świateł wbitych w odległy horyzont, składam obraz z wiosennym uśmiechem Twoich oczu, powstaje portret nieludzko zmęczonej twarzy świata, nadając światu prawdziwie ludzką twarz. I tylko ta łza łasi się do oka. Nie wierzę .....w wiosnę.

 

Ireneusz Żmija

Majowy wiersz blada poobijana sina jak rzeżucha z butelką pod pachą z półlitrem wolności w roztrzęsionych rękach włóczy się po rowach Polska rozchełstana z chrypką na pierwszego -jutrzenko wypłaty -litanijo czkawki -gorączko swobody od pierwszego do trzeciego chorągiewki jak zawsze raz tak raz inaczej na ulicach białe orły wyszywane z szalików z ornatów

Ojcowie Ojcowie zabiegani o wolność i honor, i ojczyznę, O chleb, miłość kobiety i im podobne rzeczy powszednie. Zawsze brakowało czasu, by walczyć o miejsca w litaniach, O szczyty świętości. Wystarczała szara przyzwoitość. Patronuje im Józef z Nazaretu - wśród ojców ostatni święty. Ale jego świętość, cóż to za świętość? Jak ta z obrazu nazaretańskiej Rodziny w moim kościele: Ledwie mieszcząca się w tle, schowana za plecami Jaśniejącej i pierwszoplanowej Maryi z Dzieciątkiem. Nie można więc powiedzieć, by dał dobry przykład. Zapewnił dach, warsztat i parę sandałów, Może jeszcze jakie takie wykształcenie. Żadnego traktatu, poematu czy skrzydlatej myśli, Nic oryginalnego, na przykład - dzieło sztuki, choćby użytkowej. Jakaż tu zasługa? Szczęście, że miał Syna. Inaczej się to wszystko mogło potoczyć: Obojętność Pisma, zachłanne milczenie obrazów. Wieczne tło.

 

Rafał Jaworski

Patron sugerowany każdemu Od lat fascynuje mnie Apostoł Juda Tadeusz, patron spraw beznadziejnych. Wybór idola był subiektywny, żadnej presji. Królowi Edessy przyniósł święty Mandylion, zapewne Całun Zbawiciela. Władca ozdrowiał, chrześcijaństwo w mieście wybuchło setkami kościołów, tysiącami zapewne zbawionych wyznawców i szybko obumarło. To wszystko jest niespójne: jak moje wnętrze jest zbudowane na niepewności, sile tradycji, chciejstwie i szlachetnym akcie, bądź co bądź - przekory. Juda jako młody mężczyzna miał długie włosy i kędzierzawą bródkę. Chodził boso. Powinien być patronem hippisów lub innych buntowników z powodami ciężkimi od powodów. Odmówię do niego nowennę. To ma sens, by sens odzyskać. To także wskazówka, dla wielu tych, co myślą, że już chwycili Pana Boga za choćby jedną nogę - tę kroczącą.

 

Andrzej Ziobrowski

cierpienia Vincenta pijany słońcem Vincent odkrywa nowy odcień żółci z oczami pełnymi łez dziękuje Bogu za ten delikatny i ciepły ptasi kolor który od niedawna był tylko marzeniem otrzymał go w darze z głębią rzuconą przez intensywne światło kwitnącej Prowansji jego słoneczniki teraz płoną i są dowodem iż warto mierzyć się z udręką i szaleństwem które zesłał mu los ten słoneczny dzień zapisze się w annałach malarstwa na zawsze i trwale ale o tym Vincent jeszcze nie wie gdy idzie wiejską polną drogą ze sztalugą pełną słońca i oceanem falujących maków

 

Sylwia Pawłowska

Wypracowanie Tytułem stało się oczekiwanie. Zdecydowanie nieprzemyślane, niezaplanowane z pewnością. (pierwszy akapit - że to niby wstęp...) Ból i krzyk. Śpioszki w granatowe baloniki. (drugi akapit - rozwinięcie) Tu zaczyna się groteska. Szum fal, drożdżowy placek z rabarbarem, mżawka, zeszyt, książka, słońce, indeks, pisanki, śmierć, zeszyt, książka, słońce ..... TY. Teraz kocham Ciebie. (Do końca niedokończonego wypracowania: zeszyty, książki, słońce. Powiedz mi, czy jeszcze będziesz???) (trzeci akapit - zakończenie) Nie wiem kiedy. Nie wiem jak. Główna bohaterka zostaje gwiazdą na jednej z ciemnych stron księgi nieba.

 

Stanisław Sikor

Jurorom Z cyklu "Ludzie" Przeglądacie wiersze nadesłane na konkurs poetycki "Pisane po drodze" i czujecie się trochę jak Pan Bóg na Sądzie Ostatecznym a przecież macie tylko razważać celność słów na kartkach a nie rozpiętość skrzydeł autorów.

 

Monika Langner

Żeby*** Nienawidzę cię Moje wnętrze - jak precyzyjny Express Lodowy '1 Żeby się nie spóźnił wkraczam w misterną ciemność Jungfraujoch '2 Muszę wy rzu cić z pociągu wszystkie pretensje do Ciebie żeby przynieść ulgę wypchanemu bagażowi pamięci Mrocznej chwili TrAns-Gresji Towarzyszą krzyki, <- ją <- ca <- wra <- <-po w )e)c)h)u(e(c(h(u( tunelu Rytm szwajcarskiego zegarka został na chwilę `~zak `~łó`~co`~ny ~` To już ostatni dziewięćdziesiąty - pierwszy tunel Pod mostem zostały nasze sprawy N A D przejeżdżam n i m i w śniegu i słońcu już ZAWSZE będzie Ś w I e C i ć, a drzew ZAWSZE ZIELONYCH nikt nie zetnie! St. Moritz Davos Chur Aż wreszcie Zermatt '3 Jestem W O L N A Jużnieszukam! Niedziela 20 marca 2005   1. Tzw. Eisenbahn tłumaczone jako Express Lodowy na pewnej trasie wycieczkowej w Szwajcarii 2. Najwyższy szczyt w Bern 3. To tylko niektóre miasta na trasie Expressu Lodowego

Nagrodzonych wierszy można wysłuchać na dołączonej do tomiku wierszy wydanych przez CKiW płycie CD